blog | 4 oktober 2017

Geen neus voor nieuws

En of ik weet waar ik was. Voor de eerste uitzending van het seizoen, voor Reporter op pad met cameravrouw Sonja ter Laag. De aflevering gaat over lichtvoetig Ajax-talent Brian Roy, Collega Dirk Jan Roeleven en ik, jonge honden bij het documentaire- programma, storten ons al dagen op het levensverhaal van het leuke, goedlachse joch op de linkerflank. Onervarenheid compenseren we met lange dagen. In de waan dat veel materiaal goed is want veel keuze in de montagekamer. In retrospectief waardering voor het geduld van camera -en geluidsmensen.
Twee weken eerder zegt eindredacteur Fons de Poel tijdens een redactievergadering nog:
“Het zou eigenlijk mooi zijn wanneer er iets groots zou gebeuren.”
Hij verlangt naar een filmisch verslag van iets onvermijdelijks in plaats van een bedacht, geconstrueerd verhaal.
Het laatste shot van de dag draaien we in een Amstelveense sportschool.
Nu rijden we terug naar Hilversum. A2, kort na half zeven. Ter hoogte van de Bijlmer snuift Sonja:
“Ik ruik kerosine. Zou er een ongeluk gebeurd zijn?”
“Nah, gewoon een toestel dat wat brandstof heeft geloosd heeft of lekt”, reageer ik.
“Zullen we gaan kijken? Misschien kunnen we iets voor het Journaal draaien”, probeert ze nog.
“Nee joh, we gaan lekker eten”, smoor ik alle ambitie en intuïtie want moe en hongerig.
Anderhalf uur later ruimt de ober van Indonesisch restaurant Warung Adinda de tafel af. Hij ziet de camera op een stoel tussen ons in.
“Jullie komen zeker uit de Bijlmer?”
Wanneer we hem zwijgend, als eenden naar onweer aanstaren, vervolgt ie:
“Daar is vanavond een vliegtuig neergestort.”
Vanaf die opmerking word ik gekweld door de wetenschap dat we als eerste journalisten op de rampplek hadden kunnen zijn. Die avond had Sonja ter Laag historisch beeld aan haar oeuvre kunnen toevoegen. Zoals ze dat later deed omdat ze sneller ter plaatse was dan de meeste van haar collega’s. Na de moord op Pim Fortuyn bijvoorbeeld. Indrukwekkend want alert. Ik niet. Integendeel. Jaren later hoor ik midden in de nacht op de radio dat prinses Diana om het leven is gekomen. M’n response is niet m’n collega’s alarmeren. Ik bedenk enkel dat een Parijse tunnel een rot plek is om dood te gaan en al helemaal voor een Britse prinses. Vijfentwintig jaar geleden doorboorde een Boeing de flats waar ik anderhalf jaar lang tegenover woonde. Ik rook de ramp die zich net voltrokken had maar…. ik heb geen neus voor nieuws.