Suckerberg

4 februari 2004 Marck Zuckerberg, voormalig psychologie- student aan Harvard richt Facebook op. Vrijheid van meningsuiting hoog in het vaandel. Het zal een platform worden waarop zo’n beetje alles, binnen de grenzen van het betamelijke, zonder censuur, gewisseld moest kunnen worden.

9 december 2025. Ontvang een privé bericht van Facebook. Strekking: uw account is gehackt, er staat porno op. Vunzigheid is in geen velden of wegen te bekennen dus vermoed ik een ‘fake message’. Ik kopieer de boodschap. Volgende handeling blijkt fataal. Wanneer ik hem op mijn openbare pagina wil plaatsen om m’n netwerk te vragen of ze ook zo’n vreemd bericht hebben ontvangen, verdwijnt m’n account, acuut.

In plaats ervan verschijnt een window met de optie ‘appeal’. Click er op. Leidt tot niets. Alles is ‘down the Zuckerberg drain’ verdwenen. Zonder verklaring of uitleg. 1500 contacten -onder wie mensen met wie ik louter via Facebook gelinkt was-, honderden stukjes en foto’s. Nieuwe window belooft dat ik de inhoud van m’n account kan downloaden. Zuckerberg jokt. Het levert nog geen procent op van wat ik in al die jaren gepost heb. Begrijp dat deze rigoureuze uitsluiting velen overkomt en dan vooral transgenders, andersdenkenden en critici van ‘King Trump’ (Bruce Springsteen in Streets of Minneapolis).

En de dromen en beloftes van die jongeman in 2004? Ze hebben plaatsgemaakt voor een opportunistische lippendienst aan de machthebber in zijn land die mondiale beschaving, universele waarden en de afspraken waarin die zijn vastgelegd met onnozele oneliners en een narcistische grijns aan z’n laars lapt.