Missie in Uruzgan IV. Dominee aan het front

Hij deelt het lot en leed van de Nederlandse militairen. Is hun 
vertrouwenspersoon en spreekbuis.

Geestelijk verzorger Wilco van Wakeren neemt geen blad voor de mond. Nooit. Hij valt niet onder het tuchtrecht.  Hij mag geen bevelen uitdelen, maar hoeft ze evenmin op te volgen. De ‘Doom’ denkt onafhankelijk en is voor niemand bang. “Ik denk dat geen enkel mens zich monddood moet laten maken. Ik zeg ook niets verkeerds. Ik loop hier rond en zie wat er om me heen gebeurt. En dat vertel ik. En dat is de waarheid.”

Van Wakeren tijdens de herdenkingsdienst voor de omgekomen militair 
Tim Hoogland

De legerpredikant geniet respect onder de militairen in Tarin Kowt. Zelf doorliep hij de commando- opleiding en diende vijf jaar in het Korps Mariniers. Van Wakeren diende zelf in Bosnië en Irak en weet wat oorlog betekent. Ook hier in Uruzgan gaat hij regelmatig mee op patrouille, ‘de poort uit’.  “Een legerpredikant moet daar zijn waar de manschappen zijn. “

Delegaties bezoekende Kamerleden komen amper buiten het kamp.

Van Wakeren: “Dan heb je geen reëel beeld. Dan heb je alleen een beeld van hoe het kamp er uit ziet. En naar mijn idee hebben ze ook veel te weinig gepraat met de mensen van de werkvloer.”

Een vuurgevecht in Uruzgan

De militairen zitten vol frustraties. Namens ‘zijn jongens en meisjes’ vertelt Van Wakeren over de werkelijkheid achter wat Haagse politici een wederopbouwmissie blijven noemen. “Er wordt door de politiek alleen maar gecommuniceerd dat het hier gaat om een wederopbouwmissie terwijl er hier vooral geknokt wordt. Dan geef je de militairen niet de erkenning die hen toekomt. Dat vind ik vreselijk. Als je jonge mensen. Jonge jongens en meiden, de zonen en dochters van de natie, als je daar de beslissing over neemt om die naar zo’n gebied als Afghanistan te sturen en ze dan niet te erkennen, dan draait mijn maag om.”

04.30 Van Wakeren in gesprek met soldaten van de Charlie compagnie die 
zich gereedmaken voor een meerdaagse op patrouille.

Van Wakeren zwaait manschappen uit

'De Doom' zoals de militairen hem noemen tijdens de voorbereiding van 
een dienst.

De patrouille die Van Wakeren hij heeft uitgezwaaid belandt in een 
vuurgevecht.

Gewonden worden met een helikopter uit het gebied gehaald.

Van Wakeren wacht de militairen drie dagen later op wanneer ze terugkeren 
op de basis. Ze zijn geconfronteerd met bermbommen, een vuurgevecht en een

zelfmoordaanslag.

De pelotonscommandant: "De frustraties zijn heel hoog nu. 
Het is meer; waar doen we het allemaal voor?"

• Staat u achter deze missie?

“Als ie erkent zou worden als een gevechtsmissie wel. Maar zoals ie nu verkocht wordt aan het Nederlandse volk daar kan ik niet achter staan. Er moet wel wederopbouw gebeuren maar misschien is dat nog voor de toekomst. Maar eerst moet het veilig zijn en heel erg stabiel voor je iets kunt opbouwen. ”

Van Wakeren bij de gewonde militairen van de Charlie Compagnie. 
"Dat zijn wel de jongens die door de politiek zijn uitgezonden."

Profiel over Wilco van Wakeren is hier te zien:

Camera: Ton Vanderplas

Geluid: Mike Dam

Montage: Liz de Kort

Regie en samenstelling: Bart Nijpels

In de media:

Volkskrant 06/12/2007:

Jaarboek