blog | 12 juni 2018

Borsalino (1)

Af en toe legt de schoonheid of zeggingskracht van een artikel, column, foto, reportage, speech, schilderij, voorstelling, documentaire of beeldhouwwerk je het zwijgen op. Wanneer zich dat voordoet, schiet het compliment ‘chapeau’ te kort. Er is meer nodig om het enthousiasme uit te drukken, een overtreffende trap. Ik heb hem gevonden: de Borsalino, al sinds 1857 de hoed der hoeden (http://www.borsalino.com/it/home). In deze context is het geen nominatie of prijs maar een manier om waardering of bewondering uit te drukken.

De eerste Borsalino, een chapeau van formaat, is voor een aflevering van Andere Tijden Sport: ‘WK ’78: De bittere nasmaak van een wereldtitel’ van Kees Jongkind.

In volstrekt stilzwijgen aanschouwd. Gebeurt nog maar zelden. Duidt op bewondering. Was ook zo. Voerde me terug naar de voorstelling Bloed aan de paal van Bram en Freek. Na het debacle van ’74

Een Duits geheim

https://www.stinglikeabee.nl/hart-mn-moeder/

…was er maar één remedie mogelijk: het winnen van de wereldbeker. De verwarring en interne tweestrijd waren groot nadat Freek in de  discussie met de zaal die op de voorstelling volgde, ieder argument om in het Argentinië van dictator Videla te gaan voetballen van tafel veegde. Arie Haan en Ernie Brandts terug in het stadion waar ze de finale speelde op 700 meter van de beruchte gevangenis waar politieke gevangen gemarteld werden die het juichende stadion konden horen. Het duo ontmoet een journalist, tegenstanders van toen en de Dwaze Moeders. Het levert prachtige confrontaties en ontroerende dialogen op.
Gemist? Geen zweet, hier terug te kijken:

https://www.ntr.nl/Andere-Tijden-Sport/230